سلام خدمت شما دوست عزيز،
چند روزي بود كه پست شما رو در اينجا ديده بودم و دنبال جواب مناسبي براي اون بودم.
ولي بطور جالبي ديروز تجربه جديدي رو در زمنيه غلبه بر خشم و عصبانيت داشتم، كه خدمتتون عرض ميكنم.
ديروز در محل كار بودم كه تلفني به من شد و موضوعي پيش اومد كه بي نهايت خشم و غضب من رو برانگيخت... براي چند دقيقه اصلاً اطرافم رو متوجه نميشدم و تمركزم روي كار كاملاً از دست رفت!
خيلي عصباني بودم و نميدونستم بايد چه كاري انجام بدم.
مسئله اونقدر به نظرم مهم جلوه ميكرد كه فقط به اون موضوع و حاشيههاش فكر ميكردم! كاملاً بهم ريخته بودم... به اين فكر ميكردم كه بايد چه برخوردي داشته باشم و بدترين حالات ممكن تو نظرم لازمترين كار ميومد...
يه دفعه به خودم اومدم و ديدم دچار يه استرس و اعصاب خوردي شديد شدم و كاملاً نا توان در انجام كارهام و كنترل افكارم!
داشتم با خودم فكر ميكرم و از خدا كمك ميخواستم... به ذهنم خطور كرد كه: " آگاه باشيد كه دلها تنها با ياد خدا آرام ميگيرد..."
...
چند بار اين جمله رو تو ذهنم تكرار كردم و روي كاغذي كه جلوم بود نوشتم! با تمام وجود از خدا آرامش خواستم...
باور نميكنيد... به يك آن انقدر موضوع پيش اومده برام در نظرم كم اهميت و پيش پا افتاده اومد كه ديگه اصلاً ناراحت و عصباني نبودم و تونستم بر خشمم غلبه كنم.
بعد از اون كم كم به حالت عادي برگشتم و موضوع حتي به نظرم خنده دار هم اومد J
امروز كه دارم به اون موضوع فكر ميكنم واقعاً همون حس رو دارم!
با توكل بر خدا بر خشمم غلبه كردم، در صورتيكه اگه اين اتفاق نميافتاد ممكن بود بدترين عكس العمل رو داشته باشم و در پي اون مسائل ديگهاي پيش ميومد كه مسلماً امروز هم گريبانم رو ميگرفت و الان اين وضعيت رو نداشتم!
خدارو شكر ميكنم و اميدوارم شما هم بتونيد با يادآوري ياد خدا و آرامش خواستن از او اينكار رو انجام بديد!
سعي كنيد در شرايط بحراني از صميم قلب اين جمله رو با خودتون تكرار كنيد:
آگاه باشيد كه دلها تنها با ياد خدا آرام ميگيرد...
در پناه خدا باشيد